Urkse Lucia de Vries zet zich in voor
dierenwelzijn en kinderen in Nepal
21-01-2008 Door: Paul Kraaijer
Zwolle 21-01-2008 – Sinds 1993 zet de van Urk afkomstige Lucia de Vries zich in Nepal in voor dierenwelzijn en kinderen. Het mystieke Himalaya land, ingesloten tussen India en Tibet, is het thuis geworden voor de bewogen journaliste. Dagelijks houdt de 43-jarige vrouw zich bezig met straathonden, hartpatiëntjes en met acties gericht tegen de fok van rhesus aapjes voor proefdierlaboratoria. Haar inzet voor Nepalese apen gaat binnenkort steun krijgen vanuit Nederland. Met regelmaat verschijnen kritische artikelen van Lucia in de Nepali Times.
Lucia is geboren en getogen op Urk, doorliep tussen 1976 en 1980 de HAVO op het Greijdanus College in Zwolle en uiteindelijk kwam ze tot de ontdekking geïnteresseerd te zijn in een meer zinvoller bestaan waarin haar werk ten goede zou komen aan de minder bedeelden. De Urkse verliet Nederland en belandde in Nepal.
‘Harry Potter’ dankzij Lucia binnenkort in het Nepalees
‘Naast mijn werk als journaliste ben ik hier, in Nepal, betrokken bij diverse sociale projecten. Een ervan is een uitgeverij van kinderboeken, Sunbird Publishers. Toen ik deze samen met Nepalese vriendinnen oprichtte waren er geen recreatieve kinderboeken.’, vertelt Lucia. Ze vervolgt enthousiast door te vertellen dat ze op dit moment zelfs werkt aan een vertaling van ‘Harry Potter’. Lucia: ‘Het idee is dat kinderen uit alle delen van het land de kans krijgen Harry Potter in het Nepalees te lezen.’
Haar liefde voor kinderen wordt ook zichtbaar bij haar inzet voor hartpatiëntjes. Ze zamelt geld in voor deze kinderen. Onlangs heeft ze nog vierduizend euro ontvangen van de Urker gemeenschap voor de hartpatiëntjes. ‘Veel Nepalese kinderen hebben hartproblemen als gevolg van ondervoeding en verwaarloosde infecties. De operaties zijn relatief duur, maar vaak zeer effectief. Zo’n kind zie je na de operatie helemaal opbloeien. Je geeft zo’n kind letterlijk een nieuw bestaan.’
Van Urk, maar vis is taboe
Veel tijd en energie besteed Lucia aan het dierenwelzijn in Nepal. Ze is dan wel afkomstig van Urk, maar Lucia eet geen vis; ze is vegetariër. Lucia: ‘Sommige mensen vinden het misschien raar dat een Urker dit soort werk doet. Maar ik heb mijn interesse in sociaal werk van huis uit meegekregen. Urkers helpen arme mensen in Ethiopië, Sri Lanka en vele andere landen.’
Ze raakte betrokken bij de Nepalese dierenbescherming. Nepal is een van de weinige landen ter wereld zonder een wet tegen dierenmishandeling, aldus de Urkse. Ze richtte Animal Nepal op, een non-profit organisatie die opkomt voor het welzijn van dieren in Nepal. Lucia: ‘Koeien zijn heilig en wettelijk beschermd, alsook uitstervende diersoorten, maar alle andere dieren zijn onbeschermd. Als je iemand een hond ziet schoppen of met stenen bekogelen, dan kun je niet naar de politie stappen.’ De Vries verbaast zich er over dat er nu wel een wet is die de slacht van dieren reguleert, maar in de praktijk ziet ze dat vrijwel alle dieren, ‘inclusief buffaloes’, in de openlucht met messen en hamers worden gedood. ‘Ik trek me het lot van de dieren erg aan, omdat vrijwel niemand naar ze omkijkt.’
Zo kwam Tommy bij Lucia terecht en ze werd helemaal verzorgd en opgeknapt tot ze er weer fraai uitzag...
Inzet voor straathonden leidt aantal keren tot huisuitzettingen voor Lucia
Tienduizenden straathonden leiden een miserabel bestaan in de hoofdstad Kathmandu, aldus Lucia. ‘Tijdens mijn ochtendwandeling zie ik talloze honden zonder haar, met open wonden, uitgehongerd en of uitgedroogd. Toch zijn ze zelden agressief.’ De Urkse omschrijft de honden zelfs als bijzonder komische en aanhankelijke dieren. Ze probeert een project van de grond te krijgen dat straathonden steriliseert en inent tegen hondsdolheid, een dodelijke ziekte waarmee jaarlijks tweehonderd Nepalezen worden geinfecteerd. ‘Op deze manier proberen we een kleinere, gezonde hondengemeenschap te creëren. Je hoeft geen vegetariër of lid van de Partij voor de Dieren te zijn om iets voor uitgehongerde, zieke straathonden te willen doen.’
Tienduizenden straathonden leiden een miserabel bestaan in de hoofdstad Kathmandu, aldus Lucia. ‘Tijdens mijn ochtendwandeling zie ik talloze honden zonder haar, met open wonden, uitgehongerd en of uitgedroogd. Toch zijn ze zelden agressief.’ De Urkse omschrijft de honden zelfs als bijzonder komische en aanhankelijke dieren. Ze probeert een project van de grond te krijgen dat straathonden steriliseert en inent tegen hondsdolheid, een dodelijke ziekte waarmee jaarlijks tweehonderd Nepalezen worden geinfecteerd. ‘Op deze manier proberen we een kleinere, gezonde hondengemeenschap te creëren. Je hoeft geen vegetariër of lid van de Partij voor de Dieren te zijn om iets voor uitgehongerde, zieke straathonden te willen doen.’
Haar werkzaamheden kan zij helaas niet altijd ongehinderd uitvoeren. Lucia: ‘Ik ben verschillende keren mijn huis uitgezet, omdat de huiseigenaar een hekel had aan ‘de vieze zieke straathonden’ die ik oplapte. Rijke Nepalezen willen alleen buitenlandse rassen zoals Duitse herders, boxers en labradors.’ Toch ziet Lucia de Vries positieve ontwikkelingen in het land. ‘De jonge generatie staat open voor veranderingen. Ze kijken naar Animal Planet en krijgen inzicht in de problemen van straathonden en dierenwelzijn in het algemeen. Zij melden zich aan als vrijwilliger en gaan zelfs de straat op om tegen de export van aapjes te demonstreren.’
Fok en export rhesus apen voor proefdierlaboratoria
Het zijn de Nepalese rhesus apen (makaken) waar Lucia zich al geruime tijd om bekommert.
Wie het vliegveld van Kathmandu verlaat ziet al deze apen in de bomen of bij de vele tempels. Apen vormen een geïntegreerd beeld in de Nepalese samenleving, de cultuur, het dagelijkse leven. Ze zijn te zien op vele ansichtkaarten en religieuze afbeeldingen. De dieren worden door hindoestanen en boeddhisten als heilig ervaren. Apen in Nepal worden gezien als een integrale draad in het natuurrijke en culturele tapijt van het land.
In Kathmandu kunnen de apen onder andere worden gevonden in de Pashupatinath en Swoyambunath tempels ofwel de ‘apentempels’, toeristische trekpleisters.
Maar vele Nepalese rhesus apen worden momenteel voorbereid op een nieuw bestaan in Amerika waar hun leven eindigt als proefdier, zonder enige warmte en genegenheid, alleen en omgeven door handschoenen, pakken en monddoekjes.
Het Washington National Primate Centre (WNPC) en de Southwest Foundation for Biomedical Research (SFBR) in het Texaanse San Antonio zijn de grootste afnemers. De centra hebben hiertoe een overeenkomst afgesloten met Nepalese counterparts, de Nepal Biodiversity Research Society en de National Biomedical Research Center. In 2003 wordt door het WNPC een eerste fokprogramma gestart in Kathmandu.
Lucia de Vries spil in ‘Stop Monkey Business’ campagne
Maar vele Nepalese rhesus apen worden momenteel voorbereid op een nieuw bestaan in Amerika waar hun leven eindigt als proefdier, zonder enige warmte en genegenheid, alleen en omgeven door handschoenen, pakken en monddoekjes.
Het Washington National Primate Centre (WNPC) en de Southwest Foundation for Biomedical Research (SFBR) in het Texaanse San Antonio zijn de grootste afnemers. De centra hebben hiertoe een overeenkomst afgesloten met Nepalese counterparts, de Nepal Biodiversity Research Society en de National Biomedical Research Center. In 2003 wordt door het WNPC een eerste fokprogramma gestart in Kathmandu.
Lucia de Vries spil in ‘Stop Monkey Business’ campagne
In juni 2003 ontstond een georganiseerd verzet tegen de export van de apen naar laboratoria in Amerika. Al snel werd de Stop Monkey Businesscampagne gecoördineerd door de organisatie van Lucia de Vries, Animal Nepal. Een brochure werd door Animal Nepal samengesteld en verspreid onder onder andere studenten en bewoners van het Langtang National Park waar enkele van de apen voor een fokkerij werden gevangen. Lucia: ‘In Amerika worden jaarlijks 14.000 apen gebruikt als proefdieren.’, aldus een bewogen Urkse. ‘De apen zijn nodig voor bioterrorisme experimenten, voor de ontwikkeling van biologische en chemische wapens. Dit betekent dat ze geïnjecteerd worden met stoffen als anthrax. Ze sterven een vreselijke dood en waarvoor? Voor het creëren van wapens waarmee de mensheid zichzelf uit kan roeien.’
Naarmate de campagne vorderde kreeg deze meer en meer aandacht en sloten meer en meer organisaties zich aan. In 2006 voegde zich de Wildlife Watch Group (WWG) zich bij het campagneteam. Andere organisaties die zich aansloten zijn onder andere de International Primate Protection League (IPPL), PETA India,
Kathmandu Animal Treatment Centre (KAT), Roots and Shoots, de Society For The Prevention Of Cruelty To Animals Nepal (SPCAN) en de Wildlife Action Group.
Lucia samen met de bekende chimpanseeonderzoekster Jane Goodall
Roots and Shoots Nepal is onderdeel van het Jane Goodall Institute. Jane Goodall is een Engelse primatologe, antropologe en biologe en vooral bekend geworden door haar 40-jarige studie van het sociale- en familieleven van de chimpansee. Op 10 februari 2007 hielden studenten van Roots and Shoots Nepal een demonstratie waarin stopzetting werd geëist van het fokken van rhesus apen voor onderzoeksdoeleinden. Meer dan 100 studenten en dierenactivisten namen deel aan het protest.
In september 2007 betrok de Stop Monkey Business Campagne coalitie een kantoor bij de Wildlife Watch Group in Kupondole, in het District Lalitpur. De campagnegroep werkt voortvarend aan de verdere ontwikkeling van de campagne en een eigen website. Inmiddels zijn meer dan 4000 handtekeningen ingezameld afkomstig van mensen uit 21 landen, onder een petitie waarin de Nepalese regering wordt gevraagd om af te zien van plannen voor de bouw van laboratoria waar rhesus apen gebruikt gaan worden en om een compleet verbod op de export van deze apen.
Volgens Lucia de Vries van de campagne kan de Nepalese regering per aap tot $300 verdienen met de verkoop aan laboratoria in Amerika.
De Stop Monkey Business campagne is kleinschalig, maar vooral succesvol in de media, aldus De Vries. ‘Vrijwel alle media in Nepal hebben kritisch over dit onderwerp gerapporteerd’, aldus De Vries. Momenteel wordt een rechtszaak voorbereid tegen de overheid. De Vries: ‘We vinden dat het uitvaardigen van de ordinantie die het fokken van wilde dieren mogelijk maakt ondemocratisch is gebeurd. Geen enkele betrokkene is geraadpleegd en de wet is nooit aan het parlement getoond. De Nepalese bevolking is grotendeels tegen de export; het lijkt er echter op dat de regering de Amerikanen, die laboratoria apen nodig hebben voor hun bioterrorisme onderzoeken, niet voor het hoofd wil stoten. Bovendien gaat er veel geld om in deze inhumane business.’
Lucia benadrukt dat de apen in de nieuwe fokboerderijen nog niet geëxporteerd worden, omdat er eerst een tweede generatie apen moest zijn. Die tweede generatie is er nu en daar wordt momenteel, aldus De Vries, mee getest. ‘We weten niet precies wanneer de eerste lading apen naar de VS vertrekt.’
Vanuit Nederland gaan de activiteiten van de Stop Monkey Business bijval krijgen van de Nederlands-Belgische organisatie Anti Dierproeven Coalitie (ADC). Tijdens de wereldproefdierenweek in april lanceert de ADC een nieuwe campagne. In die campagne ligt, aldus Robert Molenaar van de ADC, de focus op allerlei acties om aandacht te vragen voor de apenexport uit Nepal en Mauritius. De ambassades van Nepal en Mauritius zijn belangrijke aandachtspunten voor de actiegroep om druk uit te oefenen op beide landen om te komen tot een verbod op de export van apen bestemd voor proefdierlaboratoria. Proefdierlaboratoria in Nederland en België kunnen ook bezoek gaan verwachten van de Nederlandse dierenrechtenactivisten.
Lucia is blij dat haar activiteiten en inzet voor de Nepalese rhesus apen steun gaan krijgen vanuit Nederlandse dierenrechtenactivisten. Het gemeenschappelijke doel is om uiteindelijk te komen tot een exportverbod uit onder andere Nepal van apen bestemd voor de proefdierindustrie en een algemeen fokverbod van dieren voor die industrie.
Urk blijft trekken aan Lucia
De Urkse voelt zich erg thuis in Nepal. Ondanks haar drukke leven in Nepal keert ze regelmatig terug naar Urk waar ze ook een hechte band mee blijft onderhouden. Haar ouders wonen er nog. ‘Politiek gezien is het hier erg onrustig, daarom is het fijn om af en toe bij te kunnen tanken in Nederland.’, aldus Lucia. In juni 2006 publiceerde zij samen met Juriaan Brouwer het boek ‘ZoutZoet’. In dit boek worden Urkers geïnterviewd die de overgang van het zoute Zuiderzeewater naar het zoete IJsselmeerwater hebben meegemaakt. Met dat boek heeft Lucia bijgedragen aan het op papier zetten van een tot de uitgave ervan onderbelicht gebleven stukje geschiedenis over de inpoldering van Urk. Lucia de Vries is en blijft een niet vis etende Urkse.
Wie geïnteresseerd is geraakt in het werk van Lucia de Vries in Nepal kan terecht op de internetsite van haar organisatie Animal Nepal, http://www.animalnepal.org/.
Paul Kraaijer,
Zwolle,
21-01-2008
(Bron foto's: Lucia de Vries, Animal Nepal en archief Kraaijer)
(Het gehele artikel is op 5 maart geplaatst in het huis-aan-huis-blad Flevopost, http://nop-urk.flevopost.nl/ en via een link sinds 19 maart ook op http://flevoland.partijvoordedieren.nl/news/view/1596)
0 reacties:
Een reactie plaatsen